آرامگاه شاه نعمت‌اللّه ولى

شاه نعمت‌اللّه ولى، ‌ عارف و مؤسس سلسلهٔ نعمت‌اللهیه (۸۳۴-۷۳۰ هـ.ق) است.

آرامگاه و خانقاه شاه نعمت‌اللّه ولى (بقعهٔ ماهان) در جنوب شرقى شهر کرمان و در شهرک زیبا و آباد ماهان واقع شده است. شهر ماهان به علت وجود خانقاه و آرامگاه شاه نعمت‌اللّه ولى در ایران و سایر کشورها مشهور شده است و یکى از هدف‌هاى جهانگردى ایران و استان کرمان به حساب مى‌آید.

شاه نعمت‌اللّه ولى پیش از آن که به ماهان سفر کند مدتى در تفت یزد اقامت داشته و محله‌اى نیز به نام این عارف بزرگ در تفت وجود دارد که مسجد زیبایى در آن احداث شده است.شاه نعمت‌اللّه علاوه بر مقام عرفانى در شعر و ادب هم پایگاهى والا داشته و دیوانى از قصیده، ‌ غزل، مثنوى و رباعى دارد. وى در نیمهٔ اول قرن نهم هجرى درگذشت و در ماهان به خاک سپرده شد.

مجموعه‌اى که امروزه به بقعهٔ ماهان معروف است، یکى از باصفاترین بقاع ایران است که فضایى هماهنگ و متناسب از معمارى، باغ‌سازى و صفاى روحانى را درهم آمیخته است. هستهٔ مرکزى این مجموعه را هزار شاه تشکیل مى‌دهد که نخستین بار در سال ۸۴۰ هجرى قمرى به هزینهٔ احمدشاه بهمنى از شاهان سلسلهٔ بهمنیهٔ دکن که یکى از ارادتمندان وى بوده ساخته شده و در طى قرون و در هر دوره قسمت‌هاى دیگرى نیز به صورتى جالب به آن افزوده‌اند.

از خیابان شاه ماهان که دنبالهٔ جادهٔ کرمان و خیابان ورودى شهر است، خیابانى به نام خیابان آستانه منشعب مى‌شود. در کنار این خیابان پیشخان بقعه قرار گرفته است. پس از ورود به این پیشخان و گذشتن از صحن اتابکى، سردر صحن وکیل‌الملکى نمودار مى‌شود که در دوران قاجاریه به همت وکیل‌الملک کرمانى در پیش و روى بقعه احداث شده و بر کتیبهٔ آن «شریفه حسبى‌اللّه نعم‌الوکیل نعم‌المولى و نعم‌‌النصیر» نقش بسته است. عمارت سردر صحن وکیل‌الملکى اگرچه صدمه دیده است، بازهم منظره‌اى دلکش و فضایى خوش دارد. درون صحن، ‌ حوض و آبگیر خوش طرحى قرار گرفته که با سرو نازهاى سبز و خرم احاطه شده و به پیشگاه آستانه، فضایى دلفریب و شاعرانه بخشیده است. این صحن، محل ورود به آستانه است که پیرامونش را رواق‌هاى باشکوهى فراگرفته، همچنین از اینجا به بقعه و چله‌خانه وارد مى‌شوند که مزار شاه خلیل‌اللّه نیز بدان پیوسته است.

بقعهٔ اصلى حرم و گنبدِ دو پوشهٔ آن به شیوهٔ معمارى آذرى (سبک معمول دوران ایلخانى تا پیش از صفویه) و ساختمان رواق آن به شیوهٔ معمارى اصفهانى است و قسمت‌هاى دیگر آن نیز در دوران انحطاط معمارى ایران ساخته شده ولى کم و بیش اصالت و زیبایى معمارى جنوب را دارد و تا حد زیادى از زیبایى و تناسب لازم برخوردار است.

شاه نعمت‌اللّه ولى معاصر حافظ لسان‌الغیب بود و حافظ توجه خاصى به اشعار شاه داشت و بسیارى از غزلیات شاه نعمت‌اللّه را جواب گفت. بین آنان مکتوب‌هاى منظوم بسیارى رد و بدل شده است. دیوان شاه نعمت‌اللّه ولى حاوى قصاید، غزلیات، ترجیعات، ‌ رباعیات و مثنوى‌هاى اوست که همه یا اکثراً در مضامین عرفانى سروده شده است .

برای دیدن مطالب بیشتر در سایت منبع کلیک کنید .

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *